24 Mayıs 2012 Perşembe

Düzen

Bir taşı tutup attı denize doğru çocuk. Önce hiç bir şey yoktu. Ses yoktu. Görüntü yoktu. Işık yoktu. Sanki; hiç bir taş yerden alınıp denize fırlatılmamış gibi olağan ve durağandı zaman. Sonra bir ses duyuldu. Denizin satığından bir damla fırladı yukarıya. Koparak çoğaldı. Her bir damla bir öncekinden kurtuldu, yükünü boşaltan bir sıcak hava balonu gibi. Hafifledikçe daha da yükseldi. Sonra döndü tekrardan bütüne yer çekiminin de etkisiyle. Bir temel halka oluştu düştüğü yerde. Önce şiddetle atıldı ileriye. Genişleyerek büyüdü. Büyüdükçe etkisizleşti. Ay ışığı kırıldı üzerinde.
Bir taş aldı eline çocuk. Ve denize attı. Düzen böyle değişti işte. Ve çocuk kıza dönüp;
- Bak yakamozları dans ettiriyorum. dedi. 

Murat IŞIK